Bookmark and Share

Ακούσατε-ακούσατε…. Θυμόσαστε κάτι τελάληδες που έβγαιναν κι ανακοίνωναν τα νέα και τα περίεργα πράγματα που συνέβαιναν στον κόσμο πριν την βιομηχανική επανάσταση, πριν βγουν τα μεγάφωνα και οι ντουντούκες και πριν τις εφημερίδες το ράδιο και τα τηλεοπτικά νέα; Μακρινή εποχή θα μου πείτε. Ίσως όχι και τόσο για μερικούς κι ίσως όχι ξεχασμένη. Φαίνεται να υπάρχει μια ρομαντική και ποιητική ενίοτε ανάγκη για επιστροφή. Το γελάτε; Μην το γελάτε καθόλου. Απόδειξη οι απόψεις έγκυρου αρθογράφου σε ομώνυμου τίτλου άρθρο.

Διαβάζοντας το άρθρο του περίφημου Jon Hotchkiss, αυτό μου ήρθε στο μυαλό. Θα με ρωτήσετε γιατί, και καλά θα κάνετε. Θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω. Καταρχήν πρέπει να αναφέρουμε για τον περί ου ο λόγος, πως πρόκειται για έναν βιρτουόζο των μέσων επικοινωνίας. Εκτός από τα άρθρα που γράφει, δημιουργεί επιστημονικές τηλεοπτικές σειρές, εμφανίζεται στις ειδήσεις του τηλεοπτικού σταθμού ΝΒC με δική του εκπομπή, και είναι ειδήμων στην επιστήμη της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Το άρθρο του (που διάβασα) έμοιαζε τόσο απλό κι ανάλαφρο. Χιούμορ, αμεσότητα και τραβηγμένες καταστάσεις, προσωπικά στοιχεία που το κάνουν πιο τρυφερό και οικείο, υπερβολές και σοκαριστικές εικασίες κι ακόμα μια επιστημονική πινελιά με έρευνα και στατιστική. Τι καλύτερο από αυτό το μίγμα για να αρέσει;

Δεν μπορώ να σας πω αν διασκέδασα διαβάζοντας το άρθρο ή αν προβληματίστηκα, διότι ο χιουμοριστικός τίτλος του άρθρου μου θύμισε φήμες από δεδομένα από το παρελθόν, και σε μένα χτύπησε ένα προειδοποιητικό καμπανάκι. Αυτό που με βεβαίωσε ότι είχα δίκιο να ψάχνω για κάτι περισσότερο ήταν η αναλογία του χιούμορ με τις εικόνες τις καθημερινότητας τραβηγμένες και προσεκτικά δοσμένες. Για μένα το ζήτημα κρύβεται πίσω από τα γραφόμενα σε αυτά που υπονοούνται.

Ο κος Hotchkiss, έδωσε τους 10 λόγους για τους οποίους προτείνει στους κατόχους των κινητών τελευταίας τεχνολογίας να τα καταστρέψουν άμεσα ακολουθώντας το παράδειγμά του.

Ο παρακάτω πίνακας δίνει μια γεύση από αυτό που ο αρθογράφος έχει να πει. Αλλά πραγματικά θέλει να πει αυτό που λέει; Όποιος αμφιβάλει μπορεί ακολουθώντας τον ηλεκτρονικό σύνδεσμο να διαβάσει το αγγλικό κείμενο και να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του, αλλά οι άλλοι παρακαλώ προσδεθείτε κι αφού δέσετε καλά τις ζώνες σας, ξεκινήστε το ψάξιμο μαζί μου.

Οι 10 λόγοι που γράφει, τους αναφέρω με την σειρά που εμφανίζονται, είναι:

Αυτό που στην πραγματικότητα όμως λέει, και σε συνδυασμό με την προσωπική του ιεράρχηση προτεραιοτήτων είναι τα εξής:

Διότι αν δεν κάνεις αυτό που πρέπει για όσα σε εκνευρίζουν, στο τέλος κάνεις τα λάθος πράγματα Δεν μου αφήνει καμία συγκίνηση
Για να μην είσαι στην ζωή σου διαχειριστής, αντί για δράστης Είμαι διεκπεραιωτής, αντί ο ενεργών
Διότι το κινητό σε κάνει χαζό Γίνομαι ηλεκτρονικός βλάκας
Διότι προετοιμάζει τον θάνατό σου Κάνω παράλληλες δραστηριότητες
Διότι στο facebook οι άλλοι φαίνεται να ζούνε καλύτερα από σένα Γίνομαι κλινικά καταθλιπτικός
Για την απαίτηση της άμεσης ανταπόκρισης σε απαντήσεις Με διατάζει: καν’ το αμέσως
Διότι το κινητό προκαλεί καρκίνο Κινδυνεύω από καρκίνο
Για λόγους χωρητικότητας του μυαλού Έχω μυαλό σαν στομάχι
Διότι αντικαθιστά την ανθρώπινη επαφή με την εικονική πραγματικότητα. Και τέλος Θα κάνεις ή θα βλέπεις;
Διότι δίνει άχρηστες πληροφορίες Μόνο οι φωτογραφίες

Το πρώτο που θα πρότεινα να κάνουμε είναι να βάλουμε σε νέα ιεράρχηση τους λόγους που επικαλείται ό,τι θα κατάστρεφε κανείς το κινητό του, αν έπρεπε να το κάνει κάποιος αυτό, σύμφωνα με την κοινή λογική και την επιχειρηματολογία με βάσει τη χρήση του. Διότι:

1. κινδυνεύει η υγεία του από καρκίνο ή οτιδήποτε άλλο ανάλογο.

2. επηρεάζεται το γνωσιακό του σύστημα

3. προκαλεί κατάθλιψη, σύγχυση ή άλλες ψυχικές διαταραχές

4. καταπιέζεται εργασιακά

5. επηρεάζει την κοινωνική του ζωή

6. του δημιουργεί εθισμό στο διαδίκτυο, κι αλλάζει τις καθημερινές του συνήθειες σε βαθμό που χάνει την προσωπικότητά του

7. δεν τον αφήνει σε ησυχία, πλήττοντας το νευρικό του σύστημα

8. τον μετατρέπει σε τουρίστα της δικής του ζωής από πρωταγωνιστή

9. καταιγισμός από παραπληροφόρηση, και τέλος,

10. δεν αφήνει καμιά ικανοποίηση από τον αυθορμητισμό της στιγμής.

Τι λέτε; Η δική μας σειρά δεν σας φαίνεται πιο λογική;

Αλλά για να πούμε και του στραβού το δίκιο, στο προκείμενο του κου Jon Hotchkiss, οι λόγοι του για επανάσταση ενάντια στην τεχνολογία, μπορεί να είναι και διασκεδαστικοί.

Πρώτα οι φοβερές του δηλώσεις:

« - Θέλω να κομματιάσω το κινητό μου, σοβαρά τώρα, θέλω να το κάνω σκόνη σας λέω. Κι όχι μόνο να το σκονιάσω έως το τελευταίο εξάρτημα, αλλά και να το αναμίξω με εκρηκτικές ύλες και να το φουντώσω στον ουρανό, να δούμε θα μπορέσει ποτέ καμιά ομάδα εγκληματολόγων να το επαναφέρει;

- Γιατί θέλω να διαλύσω το τελευταίας τεχνολογίας κινητό μου τηλέφωνο;

- Μα γιατί αν δεν το διαλύσω εγώ, πιθανότατα να το κάνει εκείνο με τουλάχιστον 10 τρόπους σε εμένα!

- όχι δεν έχω χάλια σήμα και η εταιρεία της κινητής τηλεφωνίας που είμαι συνδεδεμένος δεν είναι η χειρότερη του κόσμου.

- Εντάξει όταν είμαι σε κανένα ανελκυστήρα ή σε κάποιο βαθύ υπόγειο γκαράζ, και ίσως σε ένα ορεινό πέρασμα όταν ταξιδεύω, χάνω και μερικές κλήσεις.

- αλλά ακούστε, δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Σας λέω δεν είναι το πρόβλημά μου τέτοιας φύσεως. Απόδειξη πως όταν βρίσκομαι στριμωγμένος σε κάποιο ασανσέρ περιωπής και με πάρει τηλέφωνο ο γιατρός μου μια χαρά συνεννοούμαστε και τον ενημερώνω για την κατάσταση του εντέρου μου κι όχι μόνο.

- ούτε. Ναι. Ούτε εξαιτίας της εξυπηρέτησης πελατών της εταιρείας μου. Το εννοώ, έχει τρομερή εξυπηρέτηση πελατών η εταιρεία της κινητής τηλεφωνίας μου.

- όχι βέβαια διότι δεν το χρειάζομαι. Ασφαλώς και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Τόσο πολύ μάλιστα, που κατάντησα να νιώθω ο ιπτάμενος συνοδός της ζωής μου, αντί για χαλαρός επιβάτης στο ιπτάμενο όχημά μου.

- δεν καταλαβαίνετε; Καταλαβαίνω πως δεν με καταλαβαίνετε, αλλά αν με αφήσετε να σας εξηγήσω ίσως με καταλάβετε. Αν μου επιτρέψετε θα σας εξηγήσω.» Πολύ φάση έτσι; μόνο υστερική κρίση δεν το λες αυτό. Σας έχει εξάψει ο τύπος την φαντασία; Που να δείτε παρακάτω τι γίνεται!

 

Γράφει λοιπόν για να αιτιολογήσει την αντίδρασή του ως επιχείρημα στον πρώτο λόγο που εμφανίζεται στον κατάλογό του, μια προσωπική του «περιπέτεια». Είχε πάει για το Σαββατοκύριακο στο San Antonio του Texas και μάλιστα σε ένα μέρος το Salt Lick, που φημίζεται για τους μπάρμπεκιου μεζέδες που σερβίρει. Εκμεταλλευόμενος τον χάρτη του iPhone του, έφτασε χωρίς καμιά καθυστέρηση κατά την εκτιμώμενη ώρα άφιξης. Κι αφού έφαγε ωραιότατα την καλύτερη μερίδα παϊδάκια που μπορούσε να υπάρχει, έκανε τα 72 μίλια της επιστροφής σε ακριβώς 97 λεπτά όπως είχε υποσχεθεί και το πρόγραμμα πλοήγησης στο κινητό του. Και αντί να είναι ικανοποιημένος και χαλαρός, θυμάται τι θα έκανε αντίστοιχα πριν 15 χρόνια.

«Πριν 15 χρόνια, αν ήθελα να κάνω αυτό το ταξίδι των 72 μιλίων, θα έπαιρνα πρώτα τις οδηγίες από τον θυρωρό του ξενοδοχείου μου. Κι αφού θα τις έγραφα χαρτί και καλαμάρι, 15 λεπτά μετά την έναρξη της διαδρομής μου θα είχα κι όλας χαθεί. Κι αφού θα έψαχνα γκαζώνοντας με αγωνία, άλλοτε αργά κι άλλοτε τρέχοντας σαν δαιμονισμένος, θα συναντούσα κάποιο παράδοξο, κάτι απρόσμενο, μια εμπειρία που δεν θα μπορούσα να έχω σχεδιάσει. Κι εκεί πηγαίνοντας στα χαμένα, αφού θα ξόδευα τα καύσιμά μου κάνοντας κύκλους, θα έψαχνα για κάποιο τοπικό βενζινάδικο, κάποιον να μου δώσει οδηγίες και για να συγκινήσω τον υπάλληλο θα αγόραζα μια τσάντα πατατάκια και ότι τοπικές σπεσιαλιτέ εύρισκα, θα είχα έρθει μούρη με μούρη με καμιά αγελάδα κατεβαίνοντας για κατούρημα, θα είχα λογοφέρει με τον αγρότη που την είχε αφήσει ελεύθερη στα λιβάδια, και θα είχα σκάσει από τα γέλια με τον ξάδερφο μου που θα καθόταν για παρέα στην θέση του συνοδηγού, μην μπορώντας να θυμηθούμε τις οδηγίες του αγρότη για το πανηγύρι με τα πυροτεχνήματα, και πότε έπρεπε να πάρουμε στροφή ή να συνεχίσουμε ευθεία. Άλλες εποχές!»

Και τώρα αυτά τα θεωρεί μειονεκτήματα ή πλεονεκτήματα ήθελα νά ’ξερα; Τι μας λέει ο άνθρωπος; Έχασε την ταλαιπωρία του ταξιδιού, και αυτό το θεωρεί περιπέτεια κι όχι κάτι το εκνευριστικό;

Και συνεχίζει: Δεύτερον, «δεν είχαν περάσει 5 λεπτά από την στιγμή που έφτασα στο Salt Lick, και πήρα μια σειρά από μηνύματα sms από την γυναίκα μου που με ρωτούσε: έφτασες ή ακόμα; Πόσο νόστιμο είναι το στηθούρι το καπνιστό; Σου αρέσει η περιοχή; Τι ρούχα φόρεσες για να πας; Μάλιστα-μάλιστα. Πολύ πριν να έχω την εμπειρία, πριν αξιοποιήσω την ευκαιρία να γευτώ τα καλύτερα παϊδάκια και λουκάνικα του κόσμου, πριν πάω να παραγγείλω ή πριν καν καλά - καλά καθίσω, πρέπει να εξηγήσω τις προθέσεις μου. Κι ενώ αγόρασα πλήθος από τα καλούδια, λουκάνικα μήκους ενός μέτρου, μια ντουζίνα κομμάτια στήθος κοτόπουλου, 50 μπριζόλες στα κάρβουνα και καπνιστά κρεατάκια. Συνειδητοποίησα πως έπρεπε να απαντήσω με email, sms, φωνητικό μήνυμα ή να τηλεφωνήσω. Σταμάτησα να είμαι ο επιβάτης της ζωής μου και μετατράπηκα σε ιπτάμενο συνοδό.

Τελικά, αγνόησα τα sms της, έβγαλα πάμπολες φωτογραφίες και της αγόρασα ένα καπέλο. Κι όταν γύρισα πίσω το βράδυ στο ξενοδοχείο είχαμε μια 20λεπτη συζήτηση για τα τεκταινόμενα, και όλα ήταν εντυπωσιακά για κείνην, διότι δεν είχε ξανακούσει για δαύτα και δεν την είχα ενημερώσει με μηνύματα προηγουμένως.» Ωραία. Κι εγώ έχω ένα να προσθέσω, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.

Τρίτον, «σύμφωνα με αρκετές πρόσφατες επιστημονικές μελέτες, είναι δύσκολο να θυμηθείτε ή να απομνημονεύσετε, το υλικό που διαβάζετε στο κινητό, τον φορητό υπολογιστή σας ή το τάμπλετ σας. Έννοιες, υλικό, ή περιεχόμενο που παρουσιάζεται σε σας ψηφιακά κι όχι στο παραδοσιακό χαρτί και βιβλίο ή έστω περιοδικό, δεν αποθηκεύεται στον εγκέφαλο με τον ίδιο τρόπο όπως στο τυπωμένο χαρτί. Αυτό γίνεται διότι το ψηφιακό υλικό το διαβάζει κάποιος πιο γρήγορα, πιο χαλαρά, και σε συνθήκες λιγότερης συγκέντρωσης όπως για παράδειγμα στον αυτοκινητόδρομο κατά την οδήγηση, ή στο μετρό», να μελετάς και να μην θυμάσαι τι, σαν αλτσχάημερ μου κάνει.

Δεν είναι μόνο το πλήθος των πληροφοριών που λαμβάνει κάποιος καθημερινά, ότι δηλαδή είναι πολλαπλάσιο των προηγούμενων ανά ημέρα, αλλά σίγουρα και η ποιότητα της μελέτης, και της επικοινωνίας και συνεργασίας, και του χώρου, παίζουν σημαντικό ρόλο στο κατά πόσο θα μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει τις πληροφορίες που επεξεργάζεται. Μήπως δεν παίζει ρόλο η ηλικία και το πόσο φορτωμένο είναι το πρόγραμμα κάποιου ή η συναισθηματική φόρτιση και κατάστασή του όταν μελετά; Μήπως οι γιατροί δεν τονίζουν την χρησιμότητα της σωστής διατροφής στην απόδοση κάποιου, ή την φυσική κατάσταση του και την συναισθηματική νοημοσύνη του; Μήπως δεν είναι σήμερα και ο καλός ύπνος ένας παράγοντας για την καλή απόδοση; Και τόσα άλλα δεδομένα μικρά και μεγάλα, αναλόγως της περίπτωσης, είναι σημαντικά προκειμένου να μπορεί ένας άνθρωπος να δρα φυσιολογικά και στην μέγιστη απόδοση; Δεν νομίζω να είναι ο πιο σοβαρός λόγος της έλλειψης συγκέντρωσης ο ψηφιακός τρόπος που λαμβάνονται οι πληροφορίες, που να τον κατατάσσει ως τρίτο λόγο για να απορρίψουμε το κινητό μας. Εσείς τι λέτε;

Τέταρτον, «ένα στα πέντε αυτοκινητικά ατυχήματα είναι απόρροια απροσεξίας. Το να στέλνει κανείς μηνύματα με το κινητό κατά την οδήγηση δεν είναι μόνο το πιο ηλίθιο πράγμα που κάνουν οι άνθρωποι με τα κινητά τους, αλλά και το πιο απίστευτο. Αντί να κανονίζουν ένα γεύμα με έναν φίλο τους, καθήμενοι πρόσωπο προς – απέναντι… Ή ενώ μιλάνε με τον φίλο τους ελέγχουν το τηλέφωνό τους, το χρηματιστήριο, το email και τα λοιπά. Οι περισσότεροι ενώ ασχολούνται με κάτι, παράλληλα κάνουν κάτι άλλο στο κινητό, με μηνύματα, ενημέρωση, παιγνίδια, ανάγνωση κ.λπ. τι μας συμβαίνει; Το τηλέφωνο μας αποστερεί από το να εμπειριστούμε αυτό που κάνουμε τη κάθε στιγμή.»

Κι απαντώ: Οι παράλληλες δραστηριότητες δεν είναι ταλέντο όλων. Επίσης δεν είναι ευθύνη του κινητού για το αν θα επιλέξουμε να μεταχειριστούμε καταυτόν τον τρόπο τις σχέσεις μας με τους άλλους ή να δώσουμε προσοχή στην οδήγηση ή όχι. Οπωσδήποτε όμως είναι ένα μέσο περισπασμού το οποίο ανίσχυρες προσωπικότητες δεν μπορούν να το χειριστούν κατάλληλα και το κακό ξεκινά από τα μικρά παιδιά. Δεν είναι η συνομωσία των τηλεφώνων εναντίον της ανθρωπότητας που φταίει για τα προβλήματα της αλλά η ίδια η ανθρωπότητα που δρα ενάντια στο συμφέρον της, μαζικά ή ατομικά. Η έλλειψη αγωγής και παιδείας μου φαίνεται σαν τον πιο σοβαρό λόγο για τα ατυχήματα, για τις πρόχειρες επαφές και τις υποβαθμισμένες σχέσεις μας. Δεν δίνουμε το βάρος σε ότι πραγματικά έχει αξία θα έλεγα και ίσως να συμφωνείτε κι εσείς μαζί μου; Επίσης οι ρυθμοί της ζωής και οι στόχοι μας δεν είναι φυσιολογικοί. Είναι;

Πέμπτον, «σύμφωνα με μια πρόσφατη επιστημονική έρευνα το facebook, μπορεί να σας κάνει δυστυχισμένους, ή ακόμα χειρότερα να προκαλέσει κλινική κατάθλιψη (διαβάστε και ένα σχετικό άρθρο μας: ). Καθώς παρακολουθείτε το χρονολόγιο κάποιου στο facebook, καθώς μετακινείστε προς τα κάτω στην οθόνη του υπολογιστή σας, σας κατακλύζουν εικόνες με τους φίλους τους γνωστούς, τους συμμαθητές του από το γυμνάσιο. Κάπου θα δείτε μια τρομερή στιγμή από γενέθλια ας πούμε. Κάποιος πήρε προαγωγή. Το παιδί του τάδε μόλις ήρθε δεύτερος σε έναν αγώνα. Ο δείνα είναι επικεφαλής τομέα μιας επιχείρησης στο Λας Βέγκας… κι εσείς μπορεί να έχετε απολυθεί, να κάθεστε κλεισμένος στο σπίτι φορώντας για μέρες τις ίδιες πιζάμες, να κλαίτε πάνω από ένα μπολ με δημητριακά και να τρώτε κρέας μόνο 2 φορές την βδομάδα διότι δεν σας παίρνει παραπάνω, τόσο μόνο αντέχουν τα οικονομικά σας. Βλέποντας όμως τους άλλους να έχουν διασκέδαση, να ζουν επιτυχίες, όλο αυτό πέφτει σαν κόλαση πάνω σας, ακόμα κι αν γνωρίζετε πως και η δική τους ζωή είναι χάλια και ο τύπος που δηλώνει όλα αυτά δεν είναι παρά ένας ψεύτης. Βλέποντας τις φωτογραφίες τις ευτυχίας, αυτό και μόνο σας κάνει να νιώθετε άσχημα για την δική σας ζωή.»

Όμως κατά την δική μου αντίληψη δεν χρειάζεται κανένας το facebook για να νιώσει δυστυχισμένος. Ούτε την επίδειξη στο facebook, για να είναι κενός περιεχομένου. Το facebook, έχει κατηγορηθεί για πολλά και σαν ιδιωτικός χώρος λογικό είναι να προωθεί ότι πουλάει, χωρίς ηθικό φραγμό ή δισταγμό. Από πού κι ως που η ανηθικότητα και η βαρυθυμία του facebook, είναι λόγος για την καταστροφή του τηλεφώνου; Αυτό που ίσως θέλει να πει ο κύριος Hotchkiss, είναι η εγκληματική έκθεση μικρών και μεγάλων στα μέσα μαζικής Δικτύωσης, οι απάτες και η εκμετάλλευση της μοναξιάς κάποιων αφελών, οι απαγωγές ανηλίκων και οι ραδιουργίες, οι εκβιασμοί που λαμβάνουν χώρα σε τέτοιους ιστότοπους και τα συναφή. Αυτά ναι έχουν φέρει πολλούς σε αυτοκτονία και το ρεζίλεμα σε κατάθλιψη. Οικογένειες άλλαξαν τόπο κατοικίας γιατί τα παιδιά τους δεν μπορούσαν πια να κυκλοφορήσουν. Κι αυτά είναι λίγα από τα δεδομένα που αποδεικνύουν ότι είμαστε μια κοινωνία απροστάτευτη, γυμνή και τόσο μοναχική. Μια κοινότητα, στην πλειοψηφία, προβληματικών ανθρώπων. Αυτό πραγματικά πονάει. Μα ποιες είναι οι αρχές και οι στόχοι που έχει ένας άνθρωπος στην απάνθρωπη εποχή μας; Με ποιες αξίες πορεύεται στην ζωή του; Και αφού μεγαλώνει με αφύσικο και ανήθικο ανταγωνισμό για ποιόν λόγο να του πάνε τα πράγματα καλά, σε προσωπικό επίπεδο; Ότι σπείρεις θα θερίσεις, δεν λέει η παροιμία; Αυτό όμως δεν είναι πρόβλημα λόγω της τεχνολογίας, αλλά λόγω της ασυδοσίας μέσων και σκοπών!

Έκτον, «Ξέρετε; εκείνο το email πρέπει να το απαντήσετε, αμέσως τώρα! Ναι; Μπορεί να περιμένει!!

Πριν από 15 χρόνια, αν εργαζόσαστε στα δυτικά και κάποιος από τ’ ανατολικά, χρειαζόταν κάποια κατασκευαστικά σχέδια για να προχωρήσει την δουλειά του, θα περίμενε τρεις με τέσσερις μέρες για να τα λάβει ταχυδρομικώς. Εν τω μεταξύ τόσο ο αποστολέας όσο κι ο παραλήπτης, όσο τα έγγραφα ταξίδευαν, είχαν χρόνο να οργανώσουν την δουλειά τους και να την κάνουν σωστά. Σήμερα αν κάποιος χρειάζεται ας πούμε κάποια αρχιτεκτονικά σχέδια, αυτός που τα έχει, καλά θα κάνει να είναι άμεσα διαθέσιμος στην δουλειά του, και το ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο να ανταποκρίνεται αμέσως, και το skype του να είναι διαθέσιμο, και να μην έχει προγραμματίσει τίποτε άλλο στο γραφείο του να κάνει μέχρι να λυθεί το έκτακτο περιστατικό, και να έχουν σαρωτή υψηλής ανάλυσης και λογισμικό τελευταίας τεχνολογίας, και… ω πόσο δύσκολο είναι να κάνει κάποιος την δουλειά του; Καταλαβαίνετε; Και μετατρέπει μια δουλειά από 5 ημέρες την εβδομάδα, στο γραφείο, με οχτάωρο, σε 24 ώρες την ημέρα 7 ημέρες την εβδομάδα. Δεν έχω σχετικά καμιά έρευνα υπόψη, αλλά δεν μπορεί να είναι καλό να απασχολείται κάποιος συνέχεια με την δουλειά.»

Σωστά. Το μυαλό παθαίνει διαλείψεις από την υπερκόπωση, το σώμα καταρρέει από τους σκληρούς ρυθμούς, και χωρίς διαλλείματα και ξεκούραση μέσα σε ένα τοξικό περιβάλλον φυσικά και συναισθηματικά οδηγείται κανείς στα νεύρα, την ψυχασθένεια, και την διανοητική κατάρρευση. Δεν είναι οι ανάγκες της εργασίας κάποιου που αποτελούν τον λόγο για να διαλύσει το κινητό του, είναι ότι όπου και να πας μέσω αυτού δεν μπορείς να κρυφτείς. Αν ο εργοδότης είναι σατράπης και επιβάλει σε εξοντωτικά ωράρια τους εργαζομένους του, αυτοί μετατρέπονται εύκολα σε σκλάβους όταν μπορεί να τους εκβιάσει ότι θα χάσουν την πολύτιμη εργασία τους, αν δεν ανταποκριθούν στις παράλογες απαιτήσεις του, σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκονται και οποιαδήποτε ώρα το θελήσει εκείνος. Έτσι δεν είναι; δεν υπάρχει τακτ και σεβασμός σε αυτά τα πράγματα! Ή μήπως θά ’πρεπε ο εργοδότης τουλάχιστον να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα; Αυτό επιτυγχάνεται μόνο, αν ο εργοδότης είναι κι αυτός άνθρωπος, κι όχι πιράνχας. Καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Έβδομον, «Το ζήτημα του καρκίνου για καιρό φαινόταν άσχετο με τα κινητά τηλέφωνα. Κι αυτοί που κάποτε διαρρηγνύανε τα ιμάτιά τους, ότι δεν υπάρχει καμιά σύνδεση δεν φαίνονται και τόσο σίγουροι πια. Δεν γνωρίζω τι πρέπει να πιστέψω, αλλά θεωρώ ότι μια λίστα από λόγους που απαιτούν την καταστροφή των κινητών και την κατάργησή τους από την ζωή μας, θα ήταν το λιγότερο ελλιπής, αν δεν περιείχε και αυτόν τον παράγοντα ως αιτία. Γι’ αυτό δεν επιτρέπω στον εαυτό μου μια τέτοια παράλειψη, και προκαλώ σε συζήτηση όποιον έχει κάτι να πει πάνω σε αυτό». Εδώ, δεν έχω να προσθέσω πολλά, μόνο, ότι φαίνεται να το εννοεί.

Όγδοον, «Ναι, ο εγκέφαλος φαίνεται να έχει μια άπειρη δυνατότητα στο να λαμβάνει και να επεξεργάζεται πληροφορίες. Ωστόσο, αν ξοδεύετε όλη την μέρα στο κινητό σας, με το να παίζετε παιγνίδια, να διαβάζετε κουτσομπολιά, αθλητικά και πικάντικα, το μυαλό σας αναγκάζεται να εργάζεται πάνω σε άχρηστες πληροφορίες και δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα με χρήσιμα και απαραίτητα καθήκοντα. Όπως λ.χ. να θυμηθεί λεπτομέρειες από σημαντικά γεγονότα, και να εκτελέσει καθήκοντα που το αφεντικό σας αναθέτει, ή ακόμη να θυμηθείτε να πάρετε στην ώρα τους τα παιδιά από το σχολείο. Καταλαβαίνετε τι εννοώ. Διότι αν ταΐζετε το μυαλό σας με καραμέλες όλη την μέρα, μην εκπλαγείτε όταν έρθει η ώρα για κανονικό φαγητό, κρέας με πατάτες για παράδειγμα, αν δεν μπορεί να το χωνέψει!»

Πρώτη φορά βρήκα κάποιον να παρομοιάζει τον νου με το στομάχι τόσο επιτυχημένα. Και πραγματικά για όσους, με επιπολαιότητα, καταναλώνουν χρόνο και φαιά ουσία στα πορνοσάητ, στα κουτσομπολιά, και άλλα άχρηστα κι ανόητα πράγματα, δεν φαίνεται να περισσεύει διανοητική ενέργεια για σημαντικά πράγματα. Κι από το «είσαι ότι τρως», που λέγαν οι γιατροί κάποτε, καταλήξαμε στο «είσαι ότι βλέπεις», και «είσαι ότι κάνεις». Γιατί αν κάποιος περνά το 90% της ζωής του σε ανοησίες δεν χαρακτηρίζεται εξ ορισμού ανόητος; Ερωτώ.

Ένατον, «Ξέρετε γιατί σας φαίνεται ότι έχετε να δείτε τους φίλους σας για μεγάλο διάστημα; Διότι πραγματικά έχετε καιρό να συναντηθείτε. Ένα σχόλιο στο χρονολόγιό τους δεν αντικαθιστά σε καμιά περίπτωση την αληθινή προσωπική επαφή. Αλλά δυστυχώς πολύ συχνά το θεωρούμε ως «επικοινωνία». Κι όμως λείπει ένα κεφαλαιώδες στοιχείο απ’ αυτή την εξίσωση. Η φιλία απαιτεί την κοινή δράση, το να τον δεις πραγματικά και να κάνεις πράγματα με τον άλλον».

Δεν ξέρω αν στ’ αλήθεια υπάρχουν άνθρωποι που έχουν εξισώσει την προσωπική επαφή με ανταλλαγές σχολίων στα χρονολόγιά τους. Αν είναι αιχμάλωτοι τόσο ώστε να μην σταματάνε ποτέ, τότε έχουν εθιστεί και πιθανόν να χρειάζονται παρακολούθηση ιατρού. Η απλή καταστροφή του κινητού δεν είναι ικανή για να ελευθερώσει τέτοιους αρρώστους από το πρόβλημά τους. Τι τραγικό η τόσο απαραίτητη και σημαντική ανθρώπινη επαφή, η αγκαλιά, το χάδι, η όψη ενός προσώπου, να καταλήξει εικονική πραγματικότητα, κι ακόμα χειρότερα φανταστική πραγματικότητα. Ποιος προτιμά να αφήσει την αλήθεια για το ψέμα; Ίσως να είναι λύση για κάποιους ανάπηρους ψυχικά και σωματικά αλλά οι υγιείς δεν μπορεί να ζουν μέσω οθονών!

Δέκατον, «Το αεροπλάνο των Μαλαισιανών αερογραμμών βρέθηκε. Κι εγώ γιατί θα έπρεπε να το ξέρω;

Τώρα καταλαβαίνω με 100% βεβαιότητα πως το διαδίκτυο έχει μόνο 2 στόχους. Έναν όπως όλοι γνωρίζουμε να ανταλλάσουμε φωτογραφίες από τις γάτες μας, αυτός είναι ο καλός στόχος με καλή χρήση του χρόνου μας και των πόρων μας. Και ένας στόχος ακόμα το να μας γεμίζει με χάλια πράγματα που δεν χρειαζόταν ποτέ να ξέρουμε. Πράγματα που δεν θα θέλατε να ξέρετε ποτέ, και ακόμα υλικό που δεν θα μπορέσετε ποτέ να ξεχάσετε αν και θα το θέλατε πολύ. Και ποια συσκευή σας δίνει πρόσβαση σε όλα αυτά; Το κινητό σας τι άλλο; Και ναι, αυτός είναι ο λόγος που θέλω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο να κάνω χίλια κομμάτια τη συσκευή του κινητού μου, και σκοπεύω να το κάνω, το ορκίζομαι, θα πάρω σφυρί και εκρηκτικά και… θα το κάνω αμέσως μόλις μου στείλει η γυναίκα μου την λίστα με τα ψώνια για το supermarket.»

Ξεκίνησε από το ό,τι δεν υπάρχει καμία συγκίνηση στην κονσέρβα - άνετη ζωή του, στο ό,τι ένοιωθε εγκλωβισμένος και να πνίγεται ακόμα κι από την συμβία του, ό,τι με το τηλέφωνο γίνεται ο καθένας ηλεκτρονικά καθυστερημένος, ό,τι μέσω του κινητού του κάποιος μπορεί να οδηγηθεί στον θάνατο, πως νοιώθει να οδηγείται σε κλινική κατάθλιψη, εξαναγκάζεται να εργάζεται συνεχώς και σε εξοντωτικούς ρυθμούς, με ένα φορτωμένο μυαλό που ξεχνάει βασικά πράγματα, οδηγημένος σε μια εικονική ζωή, γεμάτη με άχρηστες πληροφορίες. Δεν είναι σα να μας λέει μια ιστορία;

www.skepsou.gr. Πηγή www.huffingtonpost.com

Bookmark and Share